ARCHITEKTURA STAROŻYTNEGO RZYMU

Architektura rozwija się od VI w p.n.e- V w.n.e. Sztuka rzymska w dużym stopniu korzysta z dokonań Greków. W architekturze dąży się do jeszcze większego monumentalizmu – powstają wspaniałe świątynie, amfiteatry, akwedukty. Rzymianie, mając do dyspozycji cegły i cement, coraz bardziej komplikują bryły budowli i same formy architektoniczne. W odróżnieniu od Grecji dekoracja skupia się raczej wewnątrz budynku.

Cechy rzymskiej architektury: Panteon

Porządki architektoniczne:
  1. Rzymsko- dorycki- modyfikuje porządek grecko- dorycki poprzez dodanie bazy i pierścienia pod echinusem
  2. Toskański (etruski)- kolumna bez kanelur (żłobkowań) z bazą, pierścień szyjki, niższy architraw niż w porządku grecko- doryckim
  3. Rzymsko- joński- niski architraw, bogatsze rozczłonkowania belkowania, powszechne stosowanie ornamentu
  4. Rzymsko- koryncki- przepych, szczególnie chętnie stosowany trzon kanelowany, ale dolna cz. trzonu do 1/3 wysokości dekorowana laskami na kanelurach, albo gładka; kapitel akantowy
  5. Kompozytowy- głowica składa się z motywów jońskich i korynckich
POWRÓT DO STRONY GŁÓWNEJ